Een fuif voor Snuif van de Kruif!
| Snuif was de allerkleinste olifant van de dierentuin. Dat was heel raar voor een olifant. En ook heel naar voor een olifant. Iedereen pestte de arme Snuif dan ook maar al te graag. Zo lachtte het musje altijd: "Oeps, ik struikel bijna over je, Snuif!" en de regenworm grinnikte: "Pas maar op dat je niet in een van mijn kuilen valt ha ha ha!". Het was heel lullig voor Suif, of zeg maar, het was heel slurfig voor die arme Snuif. |
|
|
Op een dag echter, een lelijke dag weliswaar, met zwelbastenweer, op die
dag werd Poppetje Poep geboren, een lief klein meisje met
pijpekrulletjes. Ze had lieve kuiltjes in de wangen en ze speelde graag
met poppetjes en met poep, zoals ieder lief klein fijn schattig kindje
dat pleegt te doen. Het lieve meisje had gemene ouders. Haar moeder was eigenlijk een heks en haar vader een hoer. Toen Poppetje Poep drie jaar oud geworden was, werd ze op haar verjaardag door haar ouders niet alleen vastgebonden op bed, zoals gewoonlijk, maar ook werd er een prop in haar mond geduwd. Affijn, allemaal heel naar en zo voor dat lieve poppekindje. Gelukkig kwam er een toverkol langs die vroeg wat Poppetje Poep nu het liefste zou willen. "Ik wil naar de dierentuin, naar de olifanten, want olifanten leggen de grootste poep van de hele wereld!" zei ze met heur lieve zoete stemmetje. De toverkol knikte en toverde het meisje in de dierentuin. Herinner je je nog die rare Olifant Snuif? De kleine pestolifant zat in een klein hoekje van de dierentuin zachtjes te huilen en te poepen. Ineens hoorde hij daar een lieflijk meisjesstemmetje, o zo schoon! Het was ons lieve schattige sproetige lachende huppelende Poppetje Poep!!!
"Nee, niet huilen lieve Olifant!" zei ze. Ze sloeg een arm om het
kleine olifantje heen en ze zei: "wat kun jij goed poepen hi hi! Mag ik
met je spelen?" Dag Snuifiesnuif! Tot de volgende keer! | |